Vastberadenheid. Daarmee werd Don Everzoon op deze wereld gezet. De jonge avonturier liep al met tien maanden en dat zorgde nog wel eens voor de nodige problemen. Zijn ouders hadden het koude sombere en altijd zo negatieve Nederland vaarwel gezegt en hun heil zo ver mogelijk elder gezocht: Australie.
Na zes weken reizen per schip kwamen Don's Ouders aan in het nieuwe beloofde land. Zijn vader Hendrik Jacobus Everzoon, een oorlogsveteraan werd bij aankomst opnieuw in een werkkamp weggezet. Moest hij ten tijden van de Tweede Wereld oorlog aan de spoorwegen werken voor de Duitsers, waarvan hij ontsnapte en terug naar Nederland was komen sluipen ter voet, dan waren het de Engelsen wel die hem, dit keer tegen matig loon, in dezelfde sector ter werk stelde. Opa Henk was gehandicapt door de oorlog in Indonesie, maar zou zijn verdere leven als hoofd van een gezin hard voor hun bestaan door blijven knokken, tot het bittere en zeer sombere einde.
Gelukkig was hij zeer bekwaam in techniek en speelde hij zijn kansen goed uit. Al snel besloten de Engelsen dat hij meer kon dan de hele dag met koffers sjouwen en wist Henk promotie te maken tot spoorwegopzichter. Naast deze fulltime baan hield Henk (weet wel dat je in Australie natuurlijk sprak van Hank en van Everson inplaats van Everzoon) een tweede inkomen over aan het bouwen of opknappen van huizen in de buurt.
Don was de eerste zoon van Hank en Jenny (Jannetje). Verwekt in Nederland maar geboren in een klein gat met de naam Ipswich in de buurt van Brisbane in het exotische Queensland. Het laten registreren van zijn naam verliep al problematisch. Graag hadden zijn ouders hem Donovan Alouisius genoemd maar de ambtenaar had maling aan hun wensen en maakte er Donoven Aloys van. Zoiets kon je verwachten bij de dwarse inwoners van Ipswich. Daar met het nog onverstedelijkte landschap nam hij als baby al gauw de benen, hup de wijde wereld in. Dit was geen tijd van veiligheidshekjes of andere soort huisgereedschappen tegen kinderbescherming. Het kwam dan ook dikwijls voor dat de plaatselijke buurtrechercheur naar het huis van mijn grootouders kwam lopen met een baby aan zijn arm. De Don was weer eens op avontuur geweest.
Dit oerinstinct om niet bij de pakken neer te blijven zitten zou zich tekenen in een kenmerkend karakter eigenschap: Altijd doorvechten, kosten wat het kost. Een bewonderingswaardig uitgangspunt in een moderne tijd vol klagende egoisten, walgelijke aanstellers en verwende hufters. Spijtig dat Don's oudste zoon tot die laatste categorie zou behoren...
No comments:
Post a Comment